Lyrics

Fjorden låg open
som eit måleri.

Og lyset visste
kvar det skulle falle.

Eg kom hit med stille steg,
der fjella held om vatnet.

Der trehus står med drageblikk
og vender seg mot sol.

Balholm vaknar langsamt,
med roser ved ein vegg.

Og alt som ein gong drog forbi,
ligg framleis att som regn.

I glansen over Esefjorden,
i båtar inn mot land,

høyrer eg ei gamal glede
slå mot stein og sand.

For nokre stader
blir ikkje berre sett.

Dei blir verande
i blodet.

Med hjarte for Balestrand,
der fjord og himmel brenn.

Der lyset legg si hand
på alt som kjem igjen.

I sommarvind og stille spor,
i song frå sjø og strand —

her vart Noreg måla fram
med hjarte for Balestrand.

Ein kunstnar fann sitt rike her,
ikkje i gull, men glans.

Eit hus ved fjorden, høgt og lyst,
med eventyr i kvar ein sans.

Strandheim såg mot Vangsnes,
mot soga over fjord.

Fridtjov stod i minnet,
Ingebjørg i gamle ord.

Og medan verda endra seg,
og nye tider drog,

heldt nokon fast i smilet
som om gleda òg var klok.

Det vakre var ikkje flukt,
men eit val om å sjå.

Ein måte
å halde mørket frå.

Med hjarte for Balestrand,
der fjord og himmel brenn.

Der lyset legg si hand
på alt som kjem igjen.

I måla smil og gamle spor,
i båtar inn frå land -

her vart draumen sett i fargar
med hjarte for Balestrand.

Så kom keisarskipet
inn mellom fjella.

Og nokon kviskra:
“Dette er Noregs paradis.”

På plenen dansa kjolar,
marineblått og sol.

Musikken bar frå hagen
og ut mot blanke fjord.

Men under all den glansen
stod bygda der og såg -

ei verd på besøk
i deira eigen draum.

Med hjarte for Balestrand,
der fjord og himmel brenn.

Der historia kjem nær
og blir til lys igjen.

Frå drakestil og hagefest,
frå sagn til stille hand -

står det noko mjukt og sterkt
med hjarte for Balestrand.

Med hjarte for Balestrand,
der tida legg seg ned.

Der alt som var eit måleri
framleis pustar med.

I storm og sol, i fjordens skinn,
i alt som står igjen

bevar eit muntert sinn,
og kom tilbake heim.

Fjorden låg open.
Lyset fall.

Og Balestrand
heldt hjartet mitt.