Lyrics

Eg står ute
før eg veit kva eg ser.

I ei kåpe av ull står eg stille i grått,
der frosten legg kant på det vatnet som går.

Over stein og is, i eit mønster som skiftar,
ikkje eit augeblikk – men fleire som glid.

Treskoa mot bakken, eit rytmisk bevis,
eg må vere her ute for at det skal bli.

Snøen er ikkje kvit
han held på eit lys
som berre kjem fram
når eg står lenge nok.

Det er ikkje det eg ser
det er korleis eg blir verande.

Mellom Seinen og Akerselva
står eg i det som renn.

Mellom det som kan målast
og det som berre blir kjent.

La det flyte, la det skifte
eg held det ikkje fast.

Eg malar det stille
slik det kjennest sant.

I rom der stemmer bryt kvarandre i lys,
lærte eg fargar som aldri står stille.

Men noko i meg ville alltid attende
til kulden, til vatnet, til det som held att.

Eg såg dei søke det nye i brot,
men eg gjekk djupare inn i det same.

I det som verkar enkelt
ligg det eit arbeid
som aldri
blir ferdig.

I det som ikkje ropar
ligg det som varer.

Mellom Seinen og Akerselva
står eg i det som renn.

Mellom det som blir sagt
og det som aldri får stemme.

La det flyte, la det skifte
eg slepp det eg veit.

Eg malar det stille
til det treff rett.

Renn.

Lys.

Renn.

Sjå.

Ein linje i lufta, eit spor gjennom snø,
det nye kjem stille, men endrar alt.

Eg vel det ikkje bort—
eg lar det stå der,
som ein del av det som er.

I vatnet finst rørsle,
i blikket finst val

ikkje alt må vere nøyaktig
for å vere sant.

Mellom det eg måler
og det eg kjenner

står eg

ikkje delt
men open

Mellom Seinen og Akerselva
finn eg ein stad å stå.

I det som aldri er likt
blir eg meir av det eg er.

La det flyte, la det skifte
eg treng ikkje forstå.

I det som renn forbi meg
er eg
no.

Eg går ikkje vidare.
Eg kjem tilbake.