Lyrics

Ikkje berre gamle steinar.
Ikkje berre sagn og namn.

Det nye landet
vaknar i hand.

Vi har høyrt om gamle dagar,
om skjold og storm og blod,
om is på fjellets murar,
om kjemper der dei stod.

Men tida ber oss vidare,
ho stansar ikkje der.
Det finst ein song i dagen no,
ein eld i det som skjer.

For minnet er ein flamme,
men ikkje heile vår veg.
Det gamle kan få lyse,
men ikkje leve for meg.

Vi skal ikkje sove
ved bautastein og bein.

Arven er ikkje nok
om hjartet står aleine.

Det nye landet
stig i oss no.
Ikkje frå draum åleine,
men frå det vi byggjer og trur.

Det nye landet
ber gamle spor.
Frå røter under jorda
til framtid over fjord.

Vi skal ikkje kvile
i skuggen av det som var.
Det nye landet vaknar
i hendene vi har.

Lat sagaelden brenne,
lat gamle røyster stå.
Lat fjella halde minnet
om alt vi kjem ifrå.

Men vi kan ikkje kle oss
i dødt og arva gull.
Vi må sjølve smie skjoldet,
vi må reise oss frå mold.

For landet er ikkje gravstad
for ei tid som sokk i natt.
Det er jord med nye frø i,
det er vår som kjem tilbake att.

Kvar vår stig som føniks
frå vinter, snø og svor.
Og livet slår i landet
som ein puls i hav og jord.

Ei ny tid krev si gjerning.
Ei ny tid krev si røyst.

Vi kan ikkje berre minnast.
Vi må bere fram vår haust.

Det nye landet
stig i oss no.
Ikkje frå draum åleine,
men frå det vi byggjer og trur.

Det nye landet
ber gamle spor.
Frå røter under jorda
til framtid over fjord.

Vi skal ikkje kvile
i skuggen av det som var.
Det nye landet vaknar
i hendene vi har.

Vaknar no.
Vaknar no.

I oss.
I oss.

Det nye landet
vaknar no.

Kva er eit folk
om det berre ser bakover?

Kva er ein arv
om han aldri blir til handling?

Vi kan elske dei gamle stormane,
dei mørke skogane,
dei sterke namna.

Men dagen står open
framfor oss no.

Og her gjeld ikkje adelsbrev.
Her gjeld ikkje lånt glans.

Berre det vi vågar
å gjere sant.

Det nye landet
stig i oss no.
Ikkje frå draum åleine,
men frå det vi byggjer og trur.

Det nye landet
ber gamle spor.
Frå røter under jorda
til framtid over fjord.

Vi skal ikkje kvile
i skuggen av det som var.
Det nye landet vaknar
i hendene vi har.

Det nye landet
står ikkje bak oss.
Det går framfor oss
med lys i si røyst.

Alt vi fekk frå dei før oss,
må ikkje stivne i ro.
Det skal vekse gjennom oss
og bli til noko no.

Ikkje berre gamle steinar.
Ikkje berre sagn og namn.

Eit land må levast
i levande hand.

Det nye landet
vaknar
i oss.