Lyrics

Frå fjell til strand
går lyset stilt.

Vinteren slepper.
Landet pustar.

Lat landet bløme
som ein hage i vår,
der gamle røter søv
og nye dagar gror.

Lat fred få lysa
frå fjell og ned til strand,
som sol over mørke lier,
som varme over land.

Vi låg lenge under skuggar,
med natta tett omkring,
men noko heldt seg levande
som frø før våren spring.

Og ordet fann sin veg hit,
gjennom fjell og dal og fjord,
til eit folk som stod i mørker
og lengta etter jord.

For vinteren varer lenge
der nordavinden rår.

Men ljoset finn ei opning
der menneske held tråd.

Frå røter til røyst,
frå jord til song,
ber vi det vidare
når vegen kjennest trong.

Frå fjell til strand,
frå lov til land,
står fridomsarven
som lys i vår hand.

Lat landet få bløme,
lat folket bu saman.
Frå røter til røyst
går morgonen fram.

Så rann det ein morgon
der mørkret lenge låg.
Det som hadde vore bunde,
fekk løfte seg og sjå.

Ei arv av fridom vakna,
ikkje høglydt, men klar,
som vårsol over åsar
etter tunge, kalde år.

Vi bygde ikkje landet
med makt og rop åleine.
Vi bygde det med lova,
med hendene våre reine.

Og heimen vart eit løfte,
ikkje berre hus og rom:
at fred kan vekse stille
der hjarta finn seg om.

For ingen vakt kan tryggje
det hjartet ikkje vil.

Og ingen mur kan bere
om vi ikkje held oss til.

Frå røter til røyst,
frå jord til song,
ber vi det vidare
når vegen kjennest trong.

Frå fjell til strand,
frå lov til land,
står fridomsarven
som lys i vår hand.

Lat landet få bløme,
lat folket bu saman.
Frå røter til røyst
går morgonen fram.

Frå fjell.
Til strand.

Frå mørker.
Til dag.

Frå frø.
Til gror.

Frå røter.
Til ord.

Om sædet gror ulikt,
om åkeren ligg våt,
om nokre spirer tidleg,
og andre ventar gråt,

så lat det gode vekse
i sitt eige lag.
Ikkje alt blir moge
på same dag.

For landet er ein heimstad
vi må verne medan vi bur.
Ein fred som må få feste,
ei framtid bygd på tru.

Og om dalen stundom smalnar,
og fjellet stengjer veg,
går lyset gjennom landet
når vi opnar oss.

Frå røter til røyst,
frå jord til song,
ber vi det vidare
når vegen kjennest trong.

Frå fjell til strand,
frå lov til land,
står fridomsarven
som lys i vår hand.

Lat landet få bløme,
lat folket bu saman.
Frå røter til røyst
går morgonen fram.

Frå vinter til vårsol,
frå natt til ny dag,
frå alt som vart verna
til alt som skal ta lag.

Vi ber ikkje landet
som minne åleine.
Vi ber det som hage,
som heim og som fred.

Frå fjell til strand
går lyset stilt.

Landet blømer.

Og vi
ber det vidare.