Lyrics

Atten fjorten.

Ei hand på bordet.
Eit land held pusten.

Til Dovre faller.

Kiel skreiv landet bort i natt,
men ikkje røysta i det.
Papir kan flytte grenser,
men ikkje jord frå blod.

Frå kyst og dal, frå gard og by,
frå hær og kyrkje, hav og jord,
kom hundre og tolv med tunge namn
og la si tid på bord.

Det var ikkje gull som blenkte der.
Det var blekk, og hand, og mot.
Eit folk som enno ikkje stod,
men kjende noko gro.

For kven eig morgondagen
når folket reiser seg?

Kven held eit land
når ord blir meir enn ord?

Til Dovre faller,
står løftet att.
Enige og tru
gjennom dag og natt.

Frå lov til land,
frå jord til røyst,
vi bar ei framtid
i hendene først.

Til Dovre faller,
til fjellet sjølv går ned,
skal ordet stå
i oss ein stad.

Makta skulle ikkje samlast
i éi hand over alt.
Ho skulle delast, vegast, bindast,
så fridom ikkje fall.

Lovgjevande røyst i salen,
utøvande hand i tid,
dømande ord som heldt igjen
når makta drog forbi.

Folket skulle vere kjelda,
ikkje skuggen under trona.
Og røysta skulle bere rett
frå bygdene til sona.

Syttande mai vart ikkje slutt,
men byrjing under vår:
ein dag der landet fekk eit namn
som enno gjennom oss går.

For fridom er ikkje arvegods
ein legg i stille skrin.

Ho må veljast, ho må vernast,
ho må reisast kvar ein tid.

Til Dovre faller,
står løftet att.
Enige og tru
gjennom dag og natt.

Frå lov til land,
frå jord til røyst,
vi bar ei framtid
i hendene først.

Til Dovre faller,
til fjellet sjølv går ned,
skal ordet stå
i oss ein stad.

Enige.
Tru.

Til Dovre.
Til Dovre.

Enige.
Tru.

Til Dovre faller.

Dei tok kvarandre i hendene.

Ikkje fordi alt var visst.
Ikkje fordi alt var rett.

Men fordi noko større
måtte haldast fast

før verda drog det bort.

Eit land er ikkje berre fjell.
Eit land er ikkje berre jord.

Eit land er eit løfte
mellom menneske

som vågar å halde ord.

Og Dovre står ikkje berre
under himmel, snø og vind.

Dovre står i kvar ei røyst
som seier:
Eg sviktar ikkje.

Til Dovre faller,
står løftet att.
Enige og tru
gjennom dag og natt.

Frå Eidsvolls bord
til landet no,
går same eld
frå ord til blod.

Til Dovre faller,
til siste fjell gir svar,
skal fridom leve
i landet vi har.

Til Dovre faller,
til snø blir eld og jord,
skal vi halde
lov og ord.

Atten fjorten.

Ei hand.
Ei røyst.
Ei lov.

Eit fjell står.
Eit løfte gror.