Lyrics

Vi kom frå fjell, vi kom frå jord,
men skreiv i språket til dei som styrte ord.
Runer i stein, ei bøn i natt,
eit folk med ein rytme dei gløymde – vi bar han att.

Latinen song i kyrkjas klang,
dansk blei kappa vi bar i munn og sang.
Vi tala to språk, men berre eitt hjarte,
og det usagde blei vår stille smerte.

For dette er stemmenes land,
ei elv av ord, av jord og hand.
Frå fjell til fjord, frå bygd til by,
har språket vårt vore eit levande ly.

To menn såg mot same stjerne:
Aasen såg attende, Knudsen såg fram.
Ein samla røter som dufta av jord,
ein ville byggje med framtidas ord.

Dei delte oss ikkje – dei dreiv oss fram,
to vegar mot språk vi kunne kalle vårt namn.
Og folket stod midt i ein bølgjande klang,
noko gamalt, noko nytt – ein samlande sang.

For dette er stemmenes land,
ei elv som finn veg gjennom stein og sand.
Vi bur i dialekten som ei drakt,
ber rytmar vi aldri heilt har sagt.

Så kom ei ny tid, med skjerm etter skjerm,
med «bro» og «lowkey» og engelsk i hjelm.
Nokre fryktar, andre smiler og nikkar,
men språket, det lyttar – og nikkar tilbake.

«Elva spør aldri om lov», sa du,
ho renn dit ho vil, men gløymer aldri no.
For under «vibe» og digitale lag,
ligg framleis eit «eg» og eit «æ» og eit «i» kvar dag.

Språket er ikkje statue,
men vind som vil vidare.
Ei røyst som ber både minne og måne,
ei pust vi kler oss i – ei usynleg krone.

For dette er stemmenes land,
ei elv av ord, av jord og hand.
Frå runer og regn til bygd og by,
ber vi språket – vår arv, vår ry.

La språket få leve, la det gro,
la det bere det vi aldri heilt forsto.
Frå runer og regn til TikTok og trøyst –
det gamle, det nye: vår rytme, vår røyst.