Lyrics

Mellom bakkar og berg
står eit lys i nord.

Eit lite hus ved havet,
eit namn i jord.

Her fekk vi heim av stein og vind,
av hender som bygde lågt.
Dei såg mot havet, hardt og vilt,
men gjekk dit hjartet såg.

Der fjorden bar dei lange svar,
og marka heldt dei fast,
vart draumen reist av dagleg slit
og alt som ikkje brast.

For landet kom ikkje ferdig fram,
det voks av mold og tru.
Eit folk fann veg i karrig jord,
og bygde seg eit bu.

Og når vinden kjem frå vest,
og legg si hand på meg—

høyrer eg dei gamle stega
gå den same veg.

Mellom bakkar og berg,
utmed havet står vi her.
Med røter djupt i jorda
og blikk mot det som ber.

Mellom bakkar og berg,
der det vesle vart vår verd.
Det vi fekk av fjell og fjord,
ber vi vidare her.

Dei såg mot sør der rikdom låg,
mot salar, gull og bord.
Men noko drog dei alltid heim,
til stille strand i nord.

For der var ikkje alt så stort,
men alt var nært og sant.
Ein vårsol over nakne lier
kunne gjere hjartet varmt.

Og når nettene vart lyse nok
til å bere draum og dag,
då visste dei at ingen stad
song vakkrare i lag.

Det finst ein fred i enkle rom,
ein styrke utan rop.

Eit land kan bu i brystet
som ei stille, open von.

Mellom bakkar og berg,
utmed havet står vi her.
Med røter djupt i jorda
og blikk mot det som ber.

Mellom bakkar og berg,
der det vesle vart vår verd.
Det vi fekk av fjell og fjord,
ber vi vidare her.

Lat andre telje høgder,
lat andre måle makt.

Vi held oss nær det levande,
det som vart oss lagt.

Ein jamn manns hand,
eit barn sitt namn,
ein song frå dal til strand.

Det er ikkje lite
når eit menneske
høyrer til eit land.

Mellom bakkar og berg,
utmed havet står vi her.
Med røter djupt i jorda
og blikk mot det som ber.

Mellom bakkar og berg,
der det vesle vart vår verd.
Det vi fekk av fjell og fjord,
ber vi vidare her.

Mellom bakkar og berg,
står ei røyst som aldri døyr.
Ho syng i oss frå jord og hav,
og kallar oss heim når vi høyrer.

Mellom bakkar og berg
fekk vi vår heim.

Og kvar vi går i verda,
ber landet oss heim.