Lyrics

Når alt er stille,
sumrar det likevel.

Eit lys står att
bak augelokka.

Det er noko uroleg
i veggene om natta.

Som eit elektrisk pust
ingen vedgår.

Byen søv ikkje –
han dempar seg berre.

Skjermen brenn vidare
etter midnatt.

Og hjartet mitt
går i dekning bak seg sjølv.

Kanskje er det tida
som sumrar.
Kanskje er det oss.

Når stillheita summer,
kven lyttar då?

Når alt er synleg,
kvar blir djupna av?

Vi er så kopla på,
men glid frå kvarandre.

Alt er lys –
men kvar er varmen?

Algoritmane kjenner
spora mine betre enn eg gjer.

Eg opnar telefonen,
utan grunn.

Skroller gjennom ansikt
som liknar liv,

men blikka held ikkje –
dei berre glir.

Ein by av kontaktflater,
få hender som held.

Så mange vindauge –
så lite nærvær.

Vi ropar kanskje stille
frå kvar vår einsamheit.

Ein mayday
utan språk.

Når stillheita summer,
kven lyttar då?

Når alt er synleg,
kvar blir djupna av?

Vi er så kopla på,
men glid frå kvarandre.

Alt er lys –
men kvar er varmen?

Lys.
Støy.
Hud.
Røyst.

Kva står att
når straumen går?

Kven kjenner namnet ditt
utan fingertuppar?

Kanskje finst det framleis,
eit rom i oss

der stillheita ikkje trugar –
berre ventar.

å tie.
å sjå.
å møtast.
å vere verkeleg.

Når stillheita summer,
vil eg høyre att

det levande
bak all støyen.

Vi er ikkje laga
for berre å fungere.

Alt er lys –
men eg leitar etter varme.

Når stillheita summer,
vil eg sjå opp.

Vil eg finne
noko som held.

Eit blikk.
Ein pust.

Og verda
mjuknar litt.