Lyrics

Lerkefuglen flyr

Eit rom står klart.

Alt er på plass.



Ein song som alltid har vore der –

men aldri heilt min.



Tripp, trapp over silke og parkett,

lærte eg songen – gjorde eg det rett?

Ei lerkefugl som kvitrar for eit korn,

bak gylne gitter og roser utan torn.



Eg dansa for nåde, eg song for ei hand,

å vere det rette i eit ferdig land.

Men under fjørene brenn det ei hud,

som aldri fekk møte sin eigen Gud.



Noko rører seg

bak det eg var.



Eg er ikkje di lerkefugl lenger,

eg er ikkje dukka i dine strenger.



Høyr kvitringa stilne,

høyr songen bli ny –

når fuglen må fly

mot eit framandt gry.



Det er ikkje hat,

det er ikkje svik –

det er stilla som endeleg

gjer meg rik.



Du kalla meg barnet, du kalla meg skatt,

med mjuke ord gjennom dag og natt.

Åtte år i eit vakkert bedrag,

åtte år utan ein einaste dag.



Gjelda var mi, men æra var di,

eg bar det stille – eg let det bli.

No tek eg sanninga tilbake til meg,

og går ut av det som aldri var meg.



Eg kler av meg rolla av fløyel og glas –

verda er stor, og eg krev min plass.



Når eg ser det no,

kan eg ikkje bli.



Eg er ikkje di lerkefugl lenger,

eg er ikkje livet i dine strenger.



Eg var det du såg,

men ikkje det eg var –

no bryt eg det stille

som heldt meg fast.



Det er ikkje hat,

det er ikkje svik –

det er sanninga som endeleg

gjer meg fri.



Tarantellaen rasar – sjå føtene går!

Eg dansar for livet, eg tel mine sår!

Eit smil som sprekk, eit blikk som fell –

kor lenge kan noko vere feil og rett?



Men musikken må stoppe – maska må av,

eg nektar å synge ved mi eiga grav!



Eg er ikkje di lerkefugl lenger.

Eg er ikkje dukka i dine strenger.



For før eg er hustru,

og før eg er mor –

er eg eit menneske.



Her eg står.



Stillheit.