Lyrics

Før ord.
Før skrift.

Ein lyd-
som ventar på å bli sagt.

Vind over stein.
Eit namn blir fødd.

Eg går det som er lagt,
utan spørsmål.

Blod ber min veg.
Æra held meg oppe.

Eg er ikkje åleine-
eg er slekt.

Men noko bryt inn-
ikkje i sverdet,
men i sjela.

Eg drøymer om bruer av eld.
Om sjeler som vegast i lys.

Tråden bind meg til jorda—
men korset peikar opp.

Eg står mellom dom og nåde.

Kven er eg
når alt blir målt?

Gjennom tidens stemme
går eg fram.

Frå det eg fekk
til det eg må bli.

Eg ber ei røyst
som endrar seg—

men aldri
heilt forsvinn.

Eg løfter blikket.
Verda opnar seg
i linjer og lys.

Eg er ikkje berre skapt—
eg skaper.

Tankar får form.
Kroppen får plass.

Eg står i sentrum
og ser.

Men alt som stig
skal falle.

Eg kjenner døden
i kvar ein puls.

Memento mori
men hjartet slår
høgare enn før.

Mellom støv og evigdom
ropar eg.

Gjennom tidens stemme
ropar eg.

Mellom liv og fall,
mellom tru og tvil.

Eg ber ei røyst
som brenn i mørket—

og nektar
å stilne.

Eg tenker.
Og verda endrar seg.

Ingen krone over meg—
ingen stemme utan svar.

Eg vågar å vite.
Eg vågar å tale.

For sanninga finst
i lyset vi skaper.

Men hjartet vil meir
enn tanken kan halde.

Eg spring mot fjellet,
mot stormen, mot meg sjølv.

I det ville, i det store
finn eg noko sant.

Eg er kjensle.
Eg er lengsel.

Eg høyrer eit folk
i stemma mi.

Eit språk som veks
frå jord og minne.

Vi er ikkje berre einskildliv—
vi er noko saman.

Eit land
som lærer å tale.

Gjennom tidens stemme
syng vi no.

Frå røter i jord
til ord i munn.

Ei røyst blir mange—
men ber det same:

eit håp
om å bli høyrt.

Men bak alt dette
ligg det som er sant.

Liv som ikkje glitrar.
Stemmer som ikkje blir høyrt.

Eg ser det no—
det vi ikkje ville sjå.

Og eg kan ikkje
snå meg bort.

Alt har røter
djupare enn vilje.

Eg ber det som var
før eg vart til.

Kva er eit val
når alt er sett?

Eg prøver—
men går i spor.

…

noko sprekk.

Eg ser—
men står ikkje fast.

Verda glir
utan feste.

Eg er her—
men ikkje samla.

Gjennom tidens stemme—
kven talar no?

Ei røyst i brot,
utan samanheng.

Eg leitar etter noko
som held—

men finn
berre no.

Alt er sagt før.
Alt kan skrivast om.

Eg leikar med spegel
og kallar det sant.

Ingen kjerne—
berre lag.

Men noko i meg
vil vere meir.

Eg er her.
Midt i alt.

I støy, i lys,
i det som forsvinn.

Vi deler alt—
men saknar noko.

Eit blikk.
Ei hand.
Ei kjensle som held.

Gjennom tidens stemme
er eg her.

Alt eg var
lever i meg.

Frå første rop
til dette no—

ei røyst
som aldri døyr.

Gjennom alt som endrar seg
står noko att:

eit menneske
som prøver å forstå.

Ein lyd.
Eit liv.
Ei stemme

som framleis
blir til.