Lyrics

Eg står att.

I det som var.
I det som er.

Eg gjekk gjennom mørke rom
der namn vart kviskra i jord.

Eg bar ære utan ord,
og kjende tråden stram i blod.

Eg løfta blikket mot lyset,
og lærte å tenke meg fri.

Eg stod mellom tru og tvil
og lét hjartet brenne i strid.

Alt eg var
ligg ikkje bak meg.

Det lever.

Eg ber alle tidene i meg.
Eg ber dei vidare no.

I kvar røyst eg har vore,
ligg eit spor av tru.

Eg ber alle tidene i meg –
ikkje som minne, men som liv.

Eg gjekk der språket sprakk,
der verda fall i bitar.

Eg stod i det som ikkje held,
og fann eit “eg” som glir.

Eg såg kva mennesket gjer
når mørket får stå.

Og kva vi vel
når vi vågar å sjå.

Alt eg såg
har sett meg att.

Eg ber alle tidene i meg.
Eg ber dei gjennom alt.

Frå det første namnet sagt
til det som enno står.

Eg ber alle tidene i meg –
i det eg vågar å bli.

Kva er eg
utan det som var?

Kva er no
utan spor?

Kanskje berre dette:

eit liv
som held fram

og ber.

Eg ber alle tidene i meg.
I det eg går vidare no.

I alt som var brote,
i alt som heldt.

Eg ber alle tidene i meg –
og slepp dei ikkje.

Her.
No.
Still.