Lyrics

Det byrja ikkje med rop.
Det byrja med stillheit.

Blikk vart vendt bort.
Orda vart lette.

Det som var feil
fekk stå.

Lite.
Fjernt.

Ikkje vårt.

Og det som ikkje blir stoppa
får vekse.

Du må ikkje gløyme
kva mørket kan bli.

Du må ikkje sove
i det du ser – men let forbi.

For det byrjar i det stille,
det byrjar i det små.

Og det som ingen stansar
får vekse – og bestå.

Orda vart farlege.
Papiret fekk vekt.

Vi skreiv i mørket
for å halde fast.

Nordahl bar håpet
som eld utan skjold.

Øverland ropa
då natta fekk språk.

Eit namn.
Ei røyst.

Eit vi
som stod.

Mot kosta.
Men å tie kosta meir.

Du må ikkje gløyme
kva mennesket er.

Når alt kan brytast
må noko stå der.

For språket ber oss
når alt anna fell.

Og det vi held fast i
er det som held.

Vi kom tilbake
til rom som stod att.

Alt var der –
men ikkje det same.

Hofmo bar stilla
som eit ope sår.

Det usagde levde
mellom linjene.

Orda held ikkje.
Dei fell frå kvarandre.

Det som vart levd
let seg ikkje seie.

Vi snakkar.
Men ikkje om det.

Du må ikkje gløyme
det som vart att.

Du må ikkje gløyme
det ingen fekk sagt.

For krigen sluttar
først når vi ser

at det som skjedde
òg bur her.

Kva ber vi vidare?
Kva let vi stå?

Kva gjer vi no
med det vi veit?

Kven blir vi
når vi ser oss tilbake?

Og kven blir vi
om vi ser bort?

Du må ikkje gløyme.
Du må ikkje snu.

For mørket finst ikkje
utanfor oss.

Det byrjar i blikket.
Det byrjar i val.

Og fridom blir fødd
kvar einaste dag.

Det byrja ikkje med rop.
Det byrja med oss.