Lyrics

Det vart stille.
Vi kom tilbake
til rom som stod att.

Ein stol.
Eit bord.

Alt var der –
men ikkje det same.

Det finst ein lyd
som kjem etterpå.

Ingen kjem heim
som den same.
Ingen står opp
utan arr.

Vi ber det vidare
i det stille.
I det som ikkje
blir sagt.

Hofmo bar stilla
som eit sår.
Ord som ikkje nådde fram –
men stod att.

Vesaas lét det usagde
bli verande
mellom linjene.

For det finst liv
som ikkje kan skrivast heilt.

Språket held –
men ikkje alt.

Ingen kjem heim
som den same.

Ingen kan gløyme
det dei bar.

For krigen sluttar ikkje
når skota stilnar.

Han lever
i det som blir verande.

Kva er fred
når alt er mista?

Kva er eit liv
etterpå?

Kva gjer vi
med det vi veit?

Ingen kjem heim
som den same.

Men vi kan velje
å sjå.

Vi kan bere det vidare.
Eller late det gå.

Stillheita kom heim
før vi gjorde det.