Lyrics

Eit mørke i blodet.
Ei lenke av jord.

Arven ligg stille i kroppen,
før tanken får svar.
Eit liv blir forma i stilla
av det som alt var.

Du kjem ikkje tom til verda,
du kjem frå ei linje bak.
Mønster går gjennom hendene
før du rekk å ta eit tak.

Biologien talar først.

Det lever i deg
før du vel det.

Arv og miljø –
det slepp deg ikkje fri.

I blodet, i rommet,
i alt du er i.

Arv og miljø –
du går der det går.

Det du prøver å bryte
held fram i dine spor.

Rom der lyset aldri kjem inn,
liv som går utan retning.
Det som skulle bli noko anna
fell tilbake i det som var.

Amalie skreiv dei fram utan nåde –
liv som aldri fekk feste.
Garborg såg trua sprekke
der jorda heldt for hardt.

Ingen nåde frå himmel.
Ingen hand som grip.
Berre det som formar,
alt du blir.

Du kan kjempe.
Du kan ville.
Men det slepp deg ikkje.

Arv og miljø –
det held deg fast.

Du spring, men går
i same takt.

Arv og miljø –
du ber det vidare.

Det som byrja før deg
sluttar ikkje her.

Kva er eit val
når ramma er sett?

Kva er eit liv
utan moglegheit?

Kven kan blomstre
i forgifta jord?

Vi er ikkje skapte.
Vi er resultat.

Arv og miljø –
det som blir att.

Når alt du prøver
fell frå kvarandre.

Arv og miljø –
du kjem ikkje unna.

I det du blir
ligg det du var.

Skjebnen.
Arven.
Jorda.