Lyrics

Bak fasaden
er det stille.

Alt står der det skal,
orda fell utan motstand.
Blikk møtest
utan å bli verande.

Eit liv i tildelt plass,
eit smil som held alt i ro.
Vi lærer oss formene tidleg,
kva som er rett å gjere.

Men bak dei lukka dørene
lever det som ikkje blir sagt.

Det er ikkje nok å sjå.
Ein må våge å forstå.
Eit blikk som ikkje viker,
veit meir enn det seier.

Set det under debatt,
det som ligg mellom oss.
Det vi gøymer bak fine ord,
det vi ikkje vil sjå.

Set det under debatt,
lat det få vere sant.
Vi er menneske, ikkje berre roller
vi lærte å spele.

Ibsen lét Nora gå,
døra lukka seg bak.
Ho var meir enn det dei kalla
eit liv i lånt fasade.

Kielland skreiv om skiljet,
kven som fell og kven som står.
Når dei sterke held seg oppe,
er det nokon som forgår.

Lie såg det stille livet
bak ein vegg som aldri sprakk.
Bjørnson løfta ordet fram –
rett er meir enn det vi snakkar.

For sanninga står
når lyset treff.

Set det under debatt,
i heimen, i oss.
Kva er fridom
utan ærlighet?

Set det under debatt,
lat maska falle no.
For det som blir halde oppe av løgn,
fell når nokon ser.

Kva er fridom
utan ansvar?
Kva er samfunn
utan mot?

følge normer –
eller bryte dei.
Der byrjar det.

Ingen filter.
Ingen flukt.

Ingen masker, berre liv –
alt skal fram i lyset.
For når døra smell,
er det starten – ikkje slutten.

Ingen masker, berre liv,
i det nære, i det ekte.
For det verkelege er sterkare
enn det vakre.

Set det under debatt,
lat sanninga få stå.
Når eit menneske vel å sjå,
kan det ikkje snu seg bort.

Bak fasaden
Er det ikkje stille lenger.