Lyrics

Tåke over fjord.
Stille før song.

Vi stod som eit ungt land,
utan krone, utan prakt.
Men fjella stod,
og språket levde i munn til munn.

Eventyra vart fortalde ved eld,
sagn bar minne gjennom slekt.
Det var ikkje gull som forma oss –
det var jord.

Eit folk treng ei røyst.
Ei røyst treng eit språk.

Vi er landet vi ber i oss,
i dal og i djup fjord.

I ord som voks frå folkemunn,
i tonar frå streng og horn.

Vi er landet vi ber i oss –
ikkje makt, men minne.
I naturen fann vi oss sjølve,
og kalla det heim.

Ivar samla språket frå bygder,
gav røyst til det eigne.
Asbjørnsen og Moe bar eventyra fram,
så folket kunne kjenne seg att.

Kunstnarar måla fjell og foss,
ikkje som landskap –
men som sjel.

Naturen var meir enn natur.
Ho var oss.

Eit land er ikkje berre grenser.
Det er røter.

Vi er landet vi ber i oss,
i storm og i stille hav.
I bunad, i vise, i levd historie,
i det som aldri forsvann.

Vi er landet vi ber i oss –
i språk og i song.
I kvar som reiser seg og seier:
Dette er vårt.

Kva er eit folk
utan minne?
Kva er eit språk
utan røyst?

Vi er landet vi ber i oss,
i kvar einaste puls.
I fjell som står mot himmelen,
i vilje og i tru.

Vi er landet vi ber i oss –
og vi ber det vidare.
Frå røter til røyst,
frå fortid til framtid.

Ein song over vatnet.
Eit folk som står.