Lyrics

Tåke over fjellet.
Eit namn i vinden.

Dei sa eg måtte tenke klart,
måtte vege alt i lys og lov.
Men i brystet brenn ei anna røyst,
ein lengsel utan mål.

Eg finn meg sjølv
i fjellets stille pust,
i elva som bryt seg fri
og aldri ber om løyve.

For naturen talar
der orda sviktar.

Eg går dit hjartet slår,
der vinden ber mitt namn.
For i det ville, i det store,
er eg meir enn fornuft.

Eg går dit hjartet slår,
der fjord og himmel møtest.
I det sublime
finn eg meg sjølv.

Romantikken braut med kulde,
løfta kjensla over lov.
Wergeland brann for fridom,
Welhaven søkte form.

Vi vende oss mot landskapet,
mot folket, mot språket vårt.
I fjell og dalar vaks ei tru
på noko større enn oss.

I naturen er det guddommeleg,
ikkje i system – men i storm.

Når hjartet ropar,
kan ikkje tanken stanse det.

Eg går dit hjartet slår,
i mørke og i lys.
For i det djupe, i det farlege,
lever det ekte.

Eg går dit hjartet slår,
mot det eg ikkje forstår.
For i lengselen
ligg sanning.

Kva er eit liv
utan draum?
Kva er eit menneske
utan storm?

Eg går dit hjartet slår,
over fjell og gjennom eld.
For i det frie, i det ville,
er eg heil.

Eg går dit hjartet slår,
og vinden svarar meg.
I naturen, i nasjonen,
i sjela.

Tåka lettar.
Hjartet,slår.