Lyrics

Eit hjarta slår i kyrkjerommet.
Ein pust av støv og gull.

Alt som skin, skal slokne.
Alt som blømer, skal breste.
Eg ser det i spegelen –
kjøt som ein dag skal bli jord.

Barokken viskar ikkje.
Ho ropar i kvelven:
Memento mori.
Hugs at du skal dø.

Men kvifor brenn då hjartet?
Kvifor syng vi høgare
jo mørkare natta blir?

Støv i mi hand, krone i mitt bryst,
liv og død i same pust.
Memento mori – men lev no!
Carpe diem før lyset fell.

Eg er liten under himmelkvelven,
eit støvkorn i Guds hand –
og likevel elska,
og likevel sett.

Dorothe song om synd og nåde,
med tårene som perler i vers.
Petter lét fjella forkynne
at alt er skapt – og alt skal forgå.

Gud i sentrum.
Mennesket lite.
Og likevel:
evig lengtande.

Barokken kransar døden med roser,
maler blod i gull.

For vi er støv.
Vi er støv.
Men vi brenn.

Støv i mi hand, krone i mitt bryst,
jord og himmel i same kropp.
Memento mori – men syng!
For det forgjengelege gløder sterkast.

Når alt fell,
står nåden att.
Når mørkret kjem,
løfter vi røysta.

Kva er eit menneske
anna enn eit rop?
Kva er eit liv
anna enn ein bønn i kjøt og blod?

Støv i mi hand, krone i mitt bryst,
eg er jord – og eg er lys.
Memento mori – men frykt ikkje!
For kvar pust er eit under.

Carpe diem!
Grip dagen i tårer og tru.
For i det som døyr
spirer det evige.

Støv.
Gull.
Song.