Lyrics

Ein vegg av stein.
Eit vindauge opnar seg.

Eg levde under ferdige svar,
under himmelens faste orden.
Gud i sentrum.
Eg i periferien.

Men tanken vaknar i kroppen.
Eit nytt rom tek form.
Kva om eg ikkje berre er skapt –
men også skapande?

Eg løfter blikket.
Eg står oppreist.

Mennesket reiser seg,
i lys og ansvar.
I kroppen finst mål og meining,
i tanken finst rom.

Mennesket reiser seg –
ikkje for å erstatte Gud,
men for å forstå
sin eigen plass.

Antikken stig frå støv og skugge,
Platon pustar i nye hender.
Gamle tekstar blir levande igjen,
ikkje som lov – men som samtale.

Perspektivet bryt den flate veggen,
verda får djupne og linjer.
Leonardo teiknar mennesket
i sirkel og kvadrat.

I sentrum –
eit blikk som tenker.

Å tenke er å våge.
Å velje er å leve.

Mennesket reiser seg,
i tvil og i vilje.
Frå lydnad til refleksjon,
frå skugge til syn.

Mennesket reiser seg –
i søken og i kraft.
Vi er ikkje berre arv,
vi er framtid.

Montaigne skreiv:
“Eg er sjølv stoffet i boka mi.”
Kanskje er vi alle
eit levande essay.

Mennesket reiser seg,
mellom jord og himmel.
Vi er ikkje berre skapningar –
vi skaper.

Mennesket reiser seg,
i lys og i ansvar.
I blikket, i kroppen,
i motet til å velje.

Ei ny røyst.
Ei ny tanke.
Ei ny byrjing.