Lyrics

Vind over vidde.
Eit namn blir sagt.

I norrøn tru heitte det ørlog –
det som er lagt før steget blir teke.
Ikkje som lenke.
Men som veg.

Eg kjenner det i kroppen,
som straumen under stein.
Det eg møter,
skal eg møte ståande.

Sagaen forklarer ikkje.
Ho viser kva som blir gjort.

Eg ber mitt namn i blodet.
(I blodet.)
Eg ber mi ætt i ryggen.
(I ryggen.)

Ære er ikkje krone –
ho er retning i brystet.

Eg ber mitt namn.
Eg står.

Ætta blir nemnd før mannen,
for slekta gir deg røter.

Vi er ikkje berre oss sjølve –
vi er ledd i ei rekkje.

Gudane gjekk mellom fjell og fjord,
naturen var heilag jord.
Stormen var ikkje kaos –
han var makt.

Ragnarok kjem.
Verda fell.
Men jorda spirer igjen.

Alt skal brenne.
Alt skal brytast.
Men den som står,
står heilt.

Eg ber mitt namn i blodet.
Eg ber mi ætt i ryggen.
Ørlog bind ikkje –
det formar.

Ære er ikkje stoltheit –
ho er handling når det krevst.
Eg ber mitt namn.
Eg står.

Kva er eit menneske
utan ære?
Kva er eit liv
utan spor?

Eg ber mitt namn i blodet.
Eg ber mi ætt i ryggen.
Eg går det som er lagt,
med open panne.

Ragnarok kjem og går –
men æra står.

Vind over vidde.
Namnet står.